Σειρά γέννησης και προσωπικότητα

Πως μας επηρεάζει η σειρά γέννησής μας;

“…Η κλινική εμπειρία, η έρευνα, αλλά και η απλή παρατήρηση μας έχουν δείξει πως η σειρά γέννησης ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την προσωπικότητα του. Κάθε οικογένεια έχει δική της ταυτότητα και ξεχωριστούς κώδικες συμπεριφοράς. Αυτό σημαίνει πως η κλινική παρατήρηση δεν βρίσκει εφαρμογή σε κάθε περίπτωση και πως οι εκτιμήσεις μπορεί να διαφοροποιούνται. Μπορούμε όμως να πούμε, πως τα πρωτότοκα παιδιά τυγχάνουν περισσότερου «σεβασμού» από τους γονείς, ακριβώς επειδή ήρθαν πρώτα στη ζωή τους, ενώ τα μικρότερα είναι συχνά πιο χαιδεμένα και «κακομαθημένα», μιας και «πρέπει» όλοι οι μεγαλύτεροι να τα βοηθούν να μεγαλώσουν. Συνήθως το μεσαίο παιδί, το λεγόμενο «παιδί σάντουιτς» χάνεται μέσα σε όλα αυτά-αν και τα πράγματα διαφοροποιούνται αρκετά αν αυτό είναι διαφορετικού φύλου. Κανείς πάντως δεν μπορεί να είναι απολύτως σίγουρος για το ποιοι είναι ακριβώς οι λόγοι που ωθούν τους γονείς να επιδεικνύουν συμπεριφορές «αδυναμίας» προς κάποιο από τα παιδιά τους, λόγω σειράς γέννησης ή λόγω φύλου, για παράδειγμα, αν και οι ειδικοί προσανατολίζονται στο ότι αυτό έχει να κάνει και με τον δικό τους ρόλο στις πατρικές τους οικογένειες.

Όποιο και αν είναι οι λόγοι που οδηγούν δύο συντρόφους να διευρύνουν την οικογένεια τους, μπορούμε να επισημάνουμε κάποια βασικά και θεμελιώδη λάθη που γίνονται στην ανατροφή των παιδιών εξαιτίας της σειράς γέννησης τους. Αυτά συνήθως αφορούν στη σύγκριση μεταξύ τους, τον υπερτονισμό των αρνητικών στοιχείων ή των αδύναμων σημείων κάθε παιδιού, την «ταμπελοποίηση» της συμπεριφοράς και την έλλειψη ποιοτικού χρόνου μαζί τους. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, είναι μία αυτόνομη και διαφορετική προσωπικότητα με ιδιαιτερότητες, ξεχωριστές ανησυχίες και διαφορετικό ταπεραμέντο. Ας προσπαθήσουν λοιπόν οι γονείς να αναδείξουν τα θετικά στοιχεία κάθε παιδιού. Ας μεταδώσουν στα πρωτότοκα πως ακόμα και αν έχουν άλλα αδέλφια, η αγάπη τους γι’αυτά παραμένει, στα μεσαία παιδιά το μήνυμα πως τα αγαπούν εξίσου με τα πρωτότοκα και τα στερνοπούλια, και ας διδάξουν στα μικρότερα πως κανείς δεν τους «χρωστάει» και πως θα πρέπει να παλεύουν με τις δικές τους δυνάμεις.

Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο και αν κάποια στιγμή οι επιστήμονες τους χώρου αποφανθούν με σιγουριά πως η σειρά γέννησης καθορίζει τη τον χαρακτήρα ενός παιδιού, αυτό που χρειάζεται ένα παιδί πάνω απ’όλα είναι η αγάπη και η ουσιατική φροντίδα…”

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του Σπύρου Ρούλια στο περιοδικό PSYCHOLOGIES (Ιούνιος 2012)